وقتی روز به‌ روز بزرگتر می‌شوی

روایت رشد من

کلیاتی درباره من

فاطمه حسینی‌ام؛ یک دهه هشتادی، سمپادی، وگن و گیلانی‌ای که دست به قلم شده است.

از سال حدوداً 92 وبلاگ‌نویسی را شروع کردم. وبلاگ‌های مختلفی عوض کردم و آخر سر هم به اینجا رسیدم. معمولاً زیاد تزم را تغییر می‌دادم. یک‌ دوره محاوره‌ای و شکسته داشتم و بعد فاز ادبی نوشتن و خروج از محاوره به من دست می‌داد. چیزی را در نوشتن جست‌وجو می‌کردم که صرفاً روزانه‌نویسی نبود. نمی‌دانستم که چه بود. بنظرم دیر به اینکه از نوشتن چه می‌خواهم رسیدم، هنوز هم کامل نرسیده‌ام ولی در مسیرش قدم‌های بیشتری برداشته‌ام. اکنون هم آنچنان آزادانه که همیشه می‌خواستم، نمی‌نویسم چون می‌دانم که آزادانه از هرچیزی نوشتن، پیش‌زمینه‌ای می‌خواهد و در خیلی از مسائل حس می‌کنم پیش‌زمینه و مطالعه‌ی کافی را نداشته‌ام. در واقع اگر دهانم را درمورد مسائلی که نمی‌دانم ببندم، بهتر است.

هدف از نوشتن برای من، رشد است. رشد در نوشتن، رشد در خواندن و رشد در سبک زندگی‌ام. گاهی چیزهایی که می‌نویسم، صرفاً روزانه‌نویسی است. با این‌حال این تضادی با رشد ندارد، بلکه بخشی از آن است.
برایم مهم است واژه‌ها کجا و چگونه بکار بروند. وسواس ندارم اما به اینکه باید از واژه‌ها و عباراتْ درست استفاده کنیم، معتقدم. مثلاً اعصابم خرد می‌شود اگر یک گروهی را به طورکلی محاکمه کنیم وقتی که «اکثریت» آن گروه مستحق این هستند! من به این‌ نادیده‌گرفته‌شده‌ها فکر می‌کنم و برایم مهم‌اند. حداقل در حرف‌های خودم سعی در مراعات این‌ها دارم.

خودسانسوری، مخصوصاً در وبلاگی که برخی آشنایان آدرسش را دارند، حتمی‌ست. نه زیاد، نه به کررات اما باعث تجدیدنظرهایی در انتخاب موضوعات پست‌ها یا سخن گفتن کم و زیاد از افراد نزدیکم خواهد شد. 
از خیلی از پست‌های قبلی‌ام دل خوشی ندارم اما باید بمانند چون بخشی از من‌اند؛ هرچند گاهاً بچگانه و پیش پا افتاده.

در ضمن، من قبلاً در اینجا می‌نوشتم: ehem0ehem.blog.ir

آخرین ویرایش: ۹۸/۳/۴
About Me
فاطمه‌ام؛
یک دهه هشتادی، وگن و گیلانی.
نویسندگان
طراح قالب : عرفـــ ـــان قدرت گرفته از بلاگ بیان